Niekiedy nałogowi hazardziści sami siebie próbują tłumaczyć w oczach własnej rodziny, zanim kompletnie pogrążą się w „rozrywkowym” chaosie. Przykrą sytuacją jest, kiedy prawdziwa zabawa, z pozoru niewinna, dziecinna i bez znaczenia, zaczyna nagle stawać się czymś niezmiernie interesującym, pasjonującym, a w końcu prywatnym nałogiem.
Przykrą zarówno dla samego hazardzisty, który zwyczajnie przestaje być sobą, nie odróżnia gry od rzeczywistości oraz dla jego rodziny, bliskich, znajomych, którzy tracą w tej chwili swojego przyjaciela. Oczywiście – istnieje wiele stowarzyszeń, organizacji, jakie zajmują się problemem nałogowego hazardu, niestety nie zawsze są one skuteczne. Jeśli uzależniony gracz nie chce przestać grać – nie pomogą mu nawet długotrwałe i skomplikowane terapie, w swojej podświadomości będzie miał bowiem zakodowane zupełnie coś innego.
Add A Comment